Müzikler nefes kesiciydi.Juliette Binoche'nin gözünün kenarındaki belli belirsiz gözyaşı kadar masum ve sevgi doluydu film.
Trois couleurs: Bleu Üç Renk: Mavi
- 177B
- 1,5B
- 80
Üç Renk: Mavi (Özgün adı: Trois Couleurs: Bleu), yönetmenliğini Polonyalı sinema yönetmeni Krzysztof Kieślowski'nin yaptığı, Zbigniew Preisner'in müziklediği serinin ilk filmidir. Adlarını Fransız bayrağının renklerinden alan üçlemenin diğer iki filmi ise, Üç Renk: Beyaz ve Üç Renk: Kırmızı'dır. Üçlemenin ilk filmi olan Üç Renk: Mavi, Fransız devriminin dayandığı temellerden 'özgürlük' temasını ele almaktadır. Filmde, bir kaza sonucu kızını ve besteci olan kocası Patrice de Courcy'yi yitiren Julie'nin yaşama tutunma çabası anlatılmaktadır. İlkin ailesinin yokluğuna dayanamayan Julie intihara yeltense de, daha sonra bakış açısını değiştirip, kocasının ölümü nedeniyle yarım kalan bir bestesi üzerinde çalışmaya ve onu tamamlamaya karar verir.Genç kadın, dünü bırakıp yarına bakmak isteyecek, yeniden kendi ayakları üzerinde durmaya çalışacak nihayetinde hem kendi kendisiyle; hem de geçmişten kalan, hiç söylenmemiş ve su yüzüne çıkmamış gerçeklerle yüzleşmek durumunda kalacaktır. Özgürlüğe giden yol çetindir. Avrupa Birliği'nin kuruluşunu kutlama amacını taşıyan bu bestenin tamamlanmaya çalışılması sürecinde, eski çevresinden ve arkadaşlarından kopar ve besteci kocasının sağlığında…
- Senaryo
- Marin Karmitz
- Tarih
- 1994
- Süre
- 1 sa 34 dk
- Ülke
- Fransa
- Dil
- Türkçe Altyazı
Yorumlar
81üçlemenin özgürlüğü anlatan bölümü. yalnız kalan kadının özgürlüğüne ulaşma çabası da denebilir. müzikleri vurucudur.
Teknoloji içermeyen içi dolu bir film arayışından sonra bu filmi izledim. Filmin konularından biri müzik ama film müziği açısından beğenmedim. Psikolojik travmanın anımsanmasını korku filmi girişi gibi. Film öyle boğucuki bu ani müziklerle kopmadan devam etmeniz için konulmuş gibi duruyor. illa böyle klasik flüt kullanılacaksa "Once Upon a Time in America" daki çocukların koşarkenki sahnesindeki müzik aklıma geldi. Sahne etkisi açısından bu filmi referans alırsak bence çok kötüydü. Filmde aktörün hissettikleri ve hayatın akışının aynı anda aktarılması için çok çaba harcanmış. Ama o kadar sahneler uzatılmışki ciddi sıkılıyorsunuz. Bu tip sahneleri "taxi driver" daki soda sahnesi ile kıyaslarsak ordaki gibi izleyiciyi dinlendirmiyor aksine içini uzatıyor. Konu açısından ise giriş var, gelişe-meme var, sonuç sorlaması var kısaca yine berbat. Bence bu film çekim nasıl yapılır, kamera nasıl kullanılır açısından bu berbatlığa rağmen izlediğim en iyi sahne kullanılan filmlerden. O sebeple kesinlikle bir sinema klasiği ama bizim gibi izleyiciler için değil sinema meslek edinenler için.
Ya öncelikle Juliette Binoche'nin ismini en başa yazsanız! Sevgi ve anlayış üzerine bir film. Kocası ve kızını kaybeden muhteşem bir kadının sonraki ruh halleri ve önceye dönük bilmedikleriyle karşılaştığındaki mükemmel anlayış. Biraz daha uzun tutulabilirdi. Puanını fazlasıyla hak etmiş "Üç renk" serisinin bir tanesi.
mükemmel bir film. herkesin sevmemesinin nedenini de anlıyorum, herkesin sevebileceği bir film değil. bazı filmler insanın duygularına dokunur bu film de benim için öyle ve yeri çok ayrı. her filmi anlamak gerekmez bazen sadece hissetmek gerekir. size de tavsiyem bu filmi izlerken ne olacak diye beklemek yerine sadece hissetmeye çalışın ve filmin güzelliğine odaklanın
-Müzisyen biri olarak- hayatın bir sanattan ibaret olduğunu ve görmediğimiz yada anlamadığımız bir duygunun var olduğunu hissettim bu filmi izlerken. Hele sonundaki Sevgi üzerine olan beste ise bana tam olarak tasavvufu anlattı. Sonuç olarak Sevginin bir sanat olduğunu ve sanattan garazın Sani-i olduğunu tekrardan anladım. izleyin. kaliteli bir film.
Geçmişinden kaçmaya çalışan bir kadının geçmişiyle buluşması, kovalamaca. Filmin ne kadar hüzünlü bir iç sesi olsada iyi hissettirdi, iyi hissettirecek bir şeyler her zaman vardır.
Geçmişinden kaçmaya çalışan bir kadının geçmişiyle buluşması, kovalamaca. Filmin ne kadar hüzünlü bir iç sesi olsada iyi hissettirdi, iyi hissettirecek bir şeyler her zaman vardır.
Geçmişinden kaçmaya çalışan bir kadının geçmişiyle buluşması, kovalamaca. Filmin ne kadar hüzünlü bir iç sesi olsada iyi hissettirdi, iyi hissettirecek bir şeyler her zaman vardır.
Geçmişinden kaçmaya çalışan bir kadının geçmişiyle buluşması, kovalamaca. Filmin ne kadar hüzünlü bir iç sesi olsada iyi hissettirdi, iyi hissettirecek bir şeyler her zaman vardır.






@jardo her kelimene katılıyorum